ABD Başkanı Donald Trump ile Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan arasındaki yakın temas, yalnızca Türkiye’de değil uluslararası arenada da yoğun ilgi görüyor. Ankara’daki NATO Zirvesi bu ilişkinin en görünür hâli oldu; liderlerin samimi görüntüleri ve masadaki kritik konular medyanın gündemindeydi.
Bu yakınlaşmanın arkasında hem stratejik denklem hem de karşılıklı beklentiler yer alıyor. Taraflar, askeri iş birliği, savunma sanayii ve bölgesel güvenlik meselelerinde birbirlerinden somut kazanımlar elde etmeye çalışıyorlar.
Trump-Erdoğan ilişkisi ilk kez 2017’de dikkat çekmiş; dönemin krizleri—Pastör Andrew Brunson olayı, Türkiye’nin S-400 alımı ve F-35 programından çıkarılması—ilişkide gerilim yarattı. Buna karşın 2025’te Trump’ın tekrar seçilmesiyle birlikte lider diplomasisinin ön plana çıktığı, yaptırımlar ve askeri iş birlikleri konusunda yeni açılımlar görüldü.
BBC ve uzman görüşleri bu süreci parça parça değerlendiriyor: İngiliz medyası, uzmanlara dayanarak bu dostluğun somut kazanım ve tavizler üzerinden şekillendiğini vurguluyor.
ABD’nin Suriye özel temsilciliğini yapmış isimler, Türkiye’nin Kafkasya, Kuzeydoğu Suriye’deki ateşkes ve Gazze konularında aktif rolünün Trump nezdinde olumlu karşılandığını belirtiyor. Türkiye’nin Ukrayna’ya desteği ile Rusya ile ilişkileri dengede tutma çabası da Washington’da takdir görüyor.
Türkiye, Suriye’nin yeniden yapılanmasında kilit aktör olarak öne çıktı; yaptırımların kaldırılması, ülke bütünlüğünün korunması ve sahada etkin rol alma talepleri bu çerçevede değerlendiriliyor.
Uzmanlar arasında Trump-Erdoğan bağının niteliği konusunda farklılık var. Bazıları bu ilişkinin «işlemsel, al-ver odaklı» olduğunu söylerken; diğerleri iki liderin ilişkisinin stratejik perspektifler de içerdiğini iddia ediyor.
Stanford Üniversitesi’nden analizler, Türkiye ile ABD arasında S-400, F-35, Suriye ve İsrail-Filistin gibi alanlarda ciddi ayrışmalar bulunduğunu, fakat tarafların birbirlerinden beklentilerinin de sürdüğünü belirtiyor. Bu nedenle ilişkide sık sık taviz-kazanım dengesi gözleniyor.
Jeffrey ve diğer gözlemciler, liderlerin bu ilişki için siyasi bedel ödemeye hazır olduklarını söylüyor: Trump’ın Kongre karşısında bazı silah satış kararlarını savunması veya Erdoğan’ın bölgesel dengeler konusunda temkinli pozisyonlar alması gibi örnekler veriliyor.
Trump’ın “güçlü lider” algısı de ilişkide etkili bir faktör. Trump, güçlü ve kararlı gördüğü liderlere yönelik olumlu yaklaşımıyla Erdoğan’ı takdir ediyor; bu durum iki liderin yakın temasını kolaylaştırıyor.
Genel tablo, iki ülke arasında tam uyumdan ziyade, dosya bazlı iş birliği ve pazarlığa açık bir ilişki olduğunu gösteriyor. Bir alanda gerilim yaşanırken başka bir alanda ortaklık ve kazanım sağlanabiliyor. Bu dinamik, Trump ve Erdoğan arasında hem fırsatlar hem de riskler barındırıyor.
