CHP’den kopuşların yeni parti denemeleriyle sonuçlanması, partinin tarihindeki bölünmelerin bir yenisini daha ekledi. Farklı dönemlerde ortaya çıkan bu girişimler, çoğunlukla liderlik çekişmeleri, ideolojik ayrışmalar veya siyaset içindeki stratejik farklılıklar nedeniyle doğdu.
Genel olarak bu ayrılık girişimleri, merkez solun ana aktörü olan CHP kadar süreklilik ve etki yaratmakta zorlandı. Kurulan partilerin bir kısmı kısa süreli oldu, bazıları ise zaman içinde yeniden ana partiyle birleşti veya etkisizleşti.
1920’li ve 1930’lu yıllarda CHP kadrolarından ayrılarak kurulan ilk partiler çabuk son buldu. 1924’te Kazım Karabekir öncülüğünde kurulan Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası ile 1930’da Fethi Okyar’ın liderliğindeki Serbest Cumhuriyet Fırkası, kısa süre içinde siyasi baskılar ve gerginlikler nedeniyle varlıklarını sürdüremedi.
1960’lı yıllarda CHP’den kopuşlar, aynı tabana hitap eden yeni partilerle devam etti. 1965’te Kemalizm’den uzaklaşıldığını savunan Turhan Feyzioğlu, 47 milletvekiliyle ayrılarak Güven Partisini kurdu. 1972’de ise Kemal Ecevit’e karşı çıkan Kemal Satır ve 18 milletvekili, Cumhuriyetçi Partiyi oluşturdular; bu parti 1973’te Güven Partisi ile birleşerek Cumhuriyetçi Güven Partisi adını aldı, fakat uzun ömürlü olamadı.
12 Eylül darbesiyle CHP kapatıldıktan sonra gelen dönemde, mirası sürdürme iddiasındaki partiler ortaya çıktı. Halkçı Parti ile Sosyal Demokrasi Partisi 1985’te birleşerek Sosyal Demokrat Halkçı Parti (SHP)yi kurdu. Aynı dönemde, Bülent Ecevit’in yasaklı olmasından ötürü Rahşan Ecevit öncülüğünde Demokratik Sol Parti (DSP) kuruldu. 1991 seçimleri sonrası SHP, koalisyon ortağı olarak rol aldı ve 1995’te yeniden kurulmuş CHP ile birleşti.
2000’li yıllardan itibaren CHP’den ayrılanlar çeşitli yeni partiler kurdu: Yaşar Nuri Öztürk (Halkın Yükselişi Partisi, 2005), Emine Ülker Tarhan (Anadolu Partisi, 2014), Öztürk Yılmaz (Yenilik Partisi, 2020), Mustafa Sarıgül (Değişim Partisi, 2020) ve Muharrem İnce (Memleket Partisi, 2021). Birçoğu ya kısa sürede etkisini yitirdi ya da liderler zamanla yeniden CHP ile ilişkiler kurdu.
Özetle: CHP’den kopuşların tarihi, sık tekrarlanan bir olgudur; ancak bu kopuşlardan doğan partiler nadiren uzun soluklu veya ana akım siyaset üzerinde kalıcı bir etki bırakmıştır.
