Madeira adasındaki havalimanı, kısıtlı arazi ve kasvetli fay hatları yerine yaratıcı mühendislik çözümleriyle öne çıkıyor. Ada etrafında yeterli düz alan bulunmadığı için pist, denize doğru uzatılarak adeta bir viyadük şeklinde inşa edildi.
1964’te açılan ve başlangıçta yalnızca küçük uçaklara hizmet veren pist, 2000 yılına gelindiğinde gerçekleştirilen çığır açan platform projesiyle genişletildi. Bu yaklaşım toprağa dolgu yapmak yerine okyanus kıyısına yerleştirilen büyük beton ayaklar üzerinde yükselen bir yapıyı tercih etti.
Platform; bazı bölümlerinde 60 metreye varan yüksekliğe sahip olan ve toplamda 180 adet dev beton sütun üzerine oturuyor. Pist üzerine binen uçakların oluşturduğu statik ve dinamik yükler, döşemeler ve kirişler aracılığıyla bu sütunlara iletilir ve zemin altındaki derin temellere aktarılır. Dışarıdan bakıldığında düz bir asfalt yüzeye benzese de, altındaki boşluk geniş bir açık alan hissi verir.
Platformun sağladığı ekstra alan, coğrafyanın yarattığı diğer riskleri ortadan kaldırmıyor. Çevredeki dağların rüzgar akışını değiştirmesi nedeniyle iniş sırasında ani türbülanslar ve sert rüzgar kaymaları (wind shear) görülebiliyor. Bu sebeple bu havalimanına iniş yapacak pilotların özel eğitim ve sertifikasyondan geçmesi zorunlu kılınıyor.
Genel olarak, Madeira Havalimanı mühendislik bakımdan sıra dışı bir çözüm sunarken; aynı zamanda pilotaj ve hava koşulları açısından yüksek dikkat gerektiren bir nokta olmaya devam ediyor.
