Kumlu ilçesi Uzunkavak Mahallesi’nde yaşayan Kader Bük, 1,5 yıl önce lösemi nedeniyle 10 yaşındaki kızını kaybetmenin acısıyla yaşıyor. Bu acılı döneminde, komşusunun beyninde tümör olan kızına destek olmak için ailesinin yanında durdu; işte bu ziyaret sırasında ona hediye edilen küçük kuzu, Bük’ün hayatında beklenmedik bir teselli kaynağı oldu.
Küçük kuzu ile bağları zamanla derinleşti; biberonla emzirerek, sabah akşam süt vererek onu adeta kendi çocuğu gibi büyüttü. Kuzu artık Bük’ün peşinden ayrılmıyor, mezarlığa gittiğinde bile onun arkasından geliyor. Bük, bu yakınlığı “Kızımı kaybettikten sonra teselliyi 5 aydır baktığım kuzuda buldum” sözleriyle anlatıyor.
Kuzu, Bük’ün yalnızlığını hafifletti. Biberonla beslemeyi bir hafta önce azaltmaya başladı çünkü hayvan artık yem yemeye başlamıştı. Bük, ineği olmadığı için sütü satın alıp sabah-akşam kuzuya veriyordu. Bu özeni sayesinde aralarındaki bağ daha da güçlendi; kuzu nereye giderse Bük de oraya gidiyor.
Kızının lösemiyle verdiği zorlu mücadeleyi ve nakil sonrası tekrar nükseden hastalığı düşündüğünde, Bük’ün duyguları hâlâ taze. Torunu ile paylaşmak zorunda kaldığı kuzu zaman zaman kıskançlık yaratıyor; ancak Bük, hayvan beslemenin insan ruhuna iyi geldiğini vurguluyor. Ona göre hayvanlar insanlardan daha saf ve vefalı; dilleri yok ama sadakatleri güçlü.
Bük, hayvan beslemeyi tavsiye ediyor: Hayvanların insana sunduğu teselli ve dostluğun, kayıp ve yas dönemlerinde büyük bir destek olabileceğini söylüyor. Kendi yaşadığı acının ortasında, kuzu ona hem arkadaş hem de bir hatırlatıcı oldu — sevgi ve bağlılığın, acının içindeki umut kırıntılarını nasıl büyütebileceğini gösteren bir örnek.
